Parafia Polskokatolicka
pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Tarnowie
Kochani Bracia i Siostry, Sympatycy i Przyjaciele
Zapraszam wszystkich na Mszę Św. w niedzielę na godz. 11.00
(w każdą pierwszą niedzielę miesiąca, przed Mszą Św. jest spowiedź ogólna - powszechna od ołtarza)
Intencje Mszy Św. można zgłosić bezpośrednio przed mszą lub na adres e-mail polkat_tarnow@onet.pl
Znajdziesz nas też na fb - Kościół Polskokatolicki p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego
(transmisja Mszy św. jest w każdą niedzielę o godz. 11.00)
https://www.facebook.com/profile.php?id=100064502390671
Kościół Polskokatolicki jest otwarty na każdego człowieka w potrzebie duchowej i duszpasterskiej.
Oznacza to, że
Parafia nie odmawia posług religijnych m.in.:
chrztu, Pierwszej Komunii św., Bierzmowania, ślubu (również w plenerze), pogrzebu chrześcijańskiego. Zapraszam dzieci i młodzież na szkolną naukę religii w pomieszczeniach naszej parafii
oraz do współpracy duszpasterskiej.
ks. proboszcz parafii
Trzecia Niedziela Wielkanocna
Ewangelia (Łk 24, 13-35)
W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej o sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś ich zapytał: Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze? Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało.
Zapytał ich: Cóż takiego?
Odpowiedzieli Mu: To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto, jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli.
Na to On rzekł do nich: O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały? I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił. Wszedł więc, aby zostać wraz z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?
W tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu, a z nimi innych, którzy im oznajmili: Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi. Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
Hymn Kościoła Polskokatolickiego
Tyle lat my, Ci, o Panie,
Służbę wierną wypełniali,
Szli ku słońcu w świt zaranie,
Łańcuch niewoli targali, łańcuch niewoli targali.
Dla Ciebiem wznieśli świątynię,
Co nam skarbnicą się stała,
Z niej moc i wiara nam płynie,
W niej nadzieja, przyszłość cała.
Chrystus mówi z jej ołtarzy,
Jak ongi mówił przed wieki,
Do żydowskich szedł nędzarzy,
Otwierać ślepym powieki.
I dziś znowu schodzi z nieba,
Między ludzi pracy, trudu;
W Słowie Bożym, w kształcie chleba,
Do nas biednych, swego ludu.
W zwątpień chwili nas umacnia,
Dźwiga z grzechów poniżenia,
I ożywia i umacnia,
Budzi z martwoty, uśpienia.
Nowe życie wlewa w duszę,
Serce ogniem świętym pali,
Przetapia w żalu i skrusze,
Jak miecz hartowny ze stali.
Pośród burzy życia wiedzie,
Wśród piorunów, huraganu,
Zawsze Chrystus jest na przedzie,
A my, wierni zawsze Panu!
O bodajem wierni byli,
O bodaj ten sztandar święty,
Aż do zgonu naszej chwili,
W duszy, w sercu był rozpięty.
Hymn został napisany w 1912 r. z okazji 15-tej rocznicy powstania Kościoła, a na IV Synodzie Generalnym w Scranton przyjęty jako oficjalny hymn Kościoła Narodowego - 1921 r.
POLECANE WYJĄTKI NOWEGO I STAREGO TESTAMENTU
NOWY TESTAMENT
List do Filipian Flp (4.2-7)
Napomnienia szczegółowe
Radujcie się zawsze w Panu; jeszcze raz powtarzam: radujcie się!
Niech będzie znana wszystkim ludziom wasza wyrozumiała łagodność: Pan jest blisko!
O nic się już zbytnio nie troskajcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu
w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem!
A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł,
będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie.
STARY TESTAMENT
Mądrość Syracha (Syr 11.29-34)
Roztropna ostrożność
Nie wprowadzaj do domu swego każdego człowieka,
różnorodne są bowiem podstępy oszusta.
Jak złowiona kuropatwa w klatce, tak serce pysznego:
jak szpieg wypatruje on słabe strony,
podając dobre rzeczy za złe, przygotowuje zasadzkę
i najlepszym twym zaletom przygania.
Przez iskrę węgiel napełnia się ogniem,
a człowiek niegodziwy czyha na krew.
Strzeż się człowieka złego, który knuje niegodziwości,
by nie sprowadził na ciebie hańby niezatartej.
Przyjmij obcego do domu, a wtrąci cię w zamieszanie
i oddali cię od twoich najbliższych.